Άσπρα

Πέφτει παγωμένο νερό. Έξω πέφτει χιόνι. Ασπρίζουν τα έλατα. Μέσα, η μια καύτρα διαδέχεται την άλλη. Δεν έχει σπάσει το κρύο ακόμα. Το ραδιόφωνο παίζει χαμηλά. Χαλί στη ζωή μας: την εδώ, την τωρινή. Τούτη τη ζωή που ζούμε· στο βουνό, στο πράσινο. Μέσα στα χιόνια. Άσπρα, κάτασπρα, βαμβακερά. Ώσπου να ξημερώσει, δε θα βλέπουμε τίποτε άλλο. Ώσπου να ξημερώσει μια νέα χρονιά.

Κάθε πρώτη του Γενάρη, πρέπει να είμαστε στο βουνό. Να βλέπουμε την άσπρη μέρα. Και τη νύχτα. Τάχα πως θα πάει καλύτερα ο χρόνος. Αυτός ο αλήτης. Ο μάγκας. Ο κλέφτης. Ο λωποδύτης. Που σε μαγεύει κι έπειτα σε ληστεύει. Όπως τότε, που ήμασταν νέοι, περισσότερο νέοι… Και μας υποσχόταν αδιάκοπα όνειρα: γλυκά, δυνατά, τολμηρά. Κι ύστερα ερχόταν βιαστικός κι ανυπόμονος. Για τα ρέστα.

Όμως, να… Δεν το βάζουμε κάτω. Ανεβαίνουμε στα πέδιλα. Κρατάμε τα μπατόν. Παγώνει ο αέρας στα μάτια. Κατεβαίνουμε τους χαραγμένους δρόμους. Τους στρωμένους, κάποιους απάτητους.

Κι όσοι χρόνοι κι αν περάσουν, κι όσοι ανεμοστρόβιλοι απατεώνες χρόνοι, εμείς θ’ ανεβαίνουμε ψηλά. Στις κορυφές. Να κρατηθούμε απ’ το σύννεφο. Να ξεγελάμε τον αλήτη. Αυτόν τον κλέφτη.

2 thoughts on “Άσπρα”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s