Σκληρές σταγόνες

Μια ημέρα, επιτέλους περισσότερο υγρή και μουντή, (θα έβρεχε ή όχι, λίγη σημασία έχει) ο κύριος Κάπα ωμέγα σίγμα ταυ άλφα σίγμα τελικό θα έπαιρνε την ομπρέλα μαζί του φεύγοντας από το σπίτι. Θυμήθηκε, εντελώς τυχαία (;), πως την είχε αγοράσει από έναν πλανόδιο σε ένα ταξίδι του και πως ήταν η πιο αγαπημένη (ομπρέλα) που είχε κρατήσει στα χέρια του.

Μετά τον πλανόδιο, σκέφτηκε εκείνο το μοναδ(χ)ικό ταξίδι. Σ΄ εκείνην την πόλη πριν τρία χρόνια· που μύριζε νίκελ, μέταλλο, ατσάλι και κολόνια. Οι άνθρωποί της μύριζαν ανθρωπίλα, η πόλη όμως μοσχοβολούσε σίδερο και αρωματικό χώρου. Είχε ταξιδέψει μόνος για εκεί, ελπίζοντας πως θα κάνει φίλους όταν φθάσει. Ο πρώτος φίλος που έκανε στις δέκα μέρες ήταν ο πλανόδιος (επειδή αντάλλαξαν πάνω από τρεις κουβέντες· στην αγοραπωλησία) και η αμέσως επόμενη φίλη του, η ομπρέλα. Με την τελευταία (και μόνον) κρατά ακόμη στενές επαφές.

Πάντοτε, ημέρες σαν την σημερινή, την αναζητά και θέλει βγαίνοντας από το σπίτι, να την κρατά σφιχτά στο χέρι του. Η ομπρέλα του έφερνε στο μυαλό (εκτός από το ταξίδι που πάντα πρωτοθυμάται), καλοκαιρινές αμμουδιές, τα χάρτινα διακοσμητικά που έβαζαν στα κοκτέιλ στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα στην Ζάκυνθο που είχε πάει (τις μοναδικές) διακοπές με τους δικούς του, κατάλευκες Κινέζες στον Παρθενώνα που συνάντησε στην εκπαιδευτική εκδρομή της τετάρτης δημοτικού, κομψές Ροδίτισσες (που για κάποιο λόγο του είχε αποκαλύψει συνωμοτικά η μάνα του πως ψάχνουν γυναικολόγους για γάμο), τις σπασμένες ακτίνες του κίτρινου ποδηλάτου του, καμιά φορά και μπανέλες ‒σαν αυτές που είχε το ξηλωμένο σουτιέν της δεύτερης ξαδέρφης του στο χωριό και την τσιμπούσαν κάτω από τη μασχάλη‒ καθωσπρέπει κυρίες στο Κολωνάκι έξω από βιτρίνες με πανάκριβα παπούτσια να στηρίζουν το ένα χέρι επάνω τους, θεωρίες και ιδέες κάτω από την ίδια ομπρέλα (κάπου το είχε ακούσει αυτό και του άρεσε), κρυμμένα όπλα στον άξονά της για λογαριασμό κρατικών δολοφόνων (που είδε σε κάποιο μουσείο στο εν λόγω ταξίδι), τη Μαίρη Πόππινς και τον Αστυνόμο Σαΐνη να προσγειώνονται, τις πράσινες γαλότσες που του είχε κάνει δώρο ο πατέρας του (το πρώτο και τελευταίο) για να μαζεύει ελιές, βροχές, βροχές, βροχές, τα ουράνια τόξα που κυνηγούσε μικρός, συναχωμένες μύτες και ξυλιασμένα πόδια, το παράθυρο στο γυμνάσιο που έσταζε και διέκοπτε το μάθημα της κυρίας Πι έψιλον ταυ άλφα σίγμα τελικό, τη λακκούβα με το λασπωμένο νερό που είχε αδειάσει επάνω του (όσο περίμενε στη στάση το λεωφορείο για να πάει στη δουλειά) εκείνος ο βιαστικός οδηγός (αυτό το γαϊδούρι), και άλλα πολλά…

Μ΄ αυτά και μ’ αυτά, ούτε που κατάλαβε πως πέρασε κι αυτή η μέρα, παρέα με την ομπρέλα. Το φθινόπωρο είχε γίνει η αγαπημένη εποχή του. Ερχόταν και βροχερός χειμώνας, όπως είχαν προβλέψει… Ένιωθε ήδη πολύ-λίγο μόνος.

6 thoughts on “Σκληρές σταγόνες”

  1. Παράγραφος-πρόταση-παρενθετικά επεξηγηματικά -εικονογραφημα : Πεζογράφημα με εξαιρετικά διαφορετική δομή απο τα προηγούμενα. Ακόμη κ η τελική έκβαση διδεται στον αναγνώστη απο την αρχή και σε κάθε βήμα … Φανερώνεται μια απίστευτη ικανότητα της συγγραφέως να συμπυκνώνει κ τον μακροπεριοδο λόγο στο μινιμαλιςτικο μεγεθος των διηγημάτων της. ΜΠΡΑΒΟ

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s