Ο πιο όμορφος Νεκτάριος

Το δεξί χέρι ακολουθούσε το υπόλοιπο σώμα του με μια καθυστέρηση. Κάπως άγαρμπα. Τεντωμένο, σαν να παρελαύνει, με μια μεγαλύτερη δυσκαμψία από τον καρπό και κάτω, που το έδενε, λες, κόμπο. Η χούφτα του, κουβάρι.

Λιγνός. Όχι ευθυτενής. Γύρω στα σαράντα πέντε. Με μαύρα, πάντοτε στιλπνά μαλλιά, χωρισμένα τακτικά στη μέση. Εκτός από το δεξί χέρι, ένα σούρσιμο στο πόδι, που φάνταζε ψηλότερο από το άλλο, δεν του επέτρεπε να επιβάλλει τα σχεδόν δύο μέτρα μπόι του όπως θα του άρμοζε. Ο Νεκτάριος ήταν ένας γίγαντας, αγνός, οξυδερκής. Με ασύγκριτη συναισθηματική νοημοσύνη μα και μια παράταιρη καθυστέρηση μαζί. Κωφός. Άτυχος πολύ.

Γεννήθηκε με ημιπληγία και κώφωση. Συμπονετικός με τους γύρω του, κι ας μη μας άκουγε. Σαν να μας νοιαζόταν βαθιά που ήμασταν αρτιμελείς, χωρίς ειδικά χαρακτηριστικά όπως αυτά που ξεχώριζαν εκείνον από εμάς τη μάζα.

Πάσχιζε να γίνεται κατανοητός με κραυγές άναρθρες αλλά πάντοτε σημαντικές. Το λεξιλόγιό του ήταν περιορισμένο στα βασικά φωνήεντα, που με κινήσεις και μορφασμούς μονάχα, προσπαθούσε να σκιαγραφήσει την κατάσταση στη χώρα. Περιέγραφε τους πολιτικούς βάσει των εξωτερικών χαρακτηριστικών τους και έπειτα ζωγράφιζε στον αέρα την επικαιρότητα με χειρονομίες. Πάντοτε ευγενικός, ποτέ άσεμνος, γενναιόδωρος.

Η κυρία Λένα, η μητέρα του, συνταξιοδοτημένη δασκάλα. Από καλή οικογένεια με περιουσία και μόρφωση. Ήταν και δική μου δασκάλα, χαριστικά. Μια κάποια σχέση της με τον πατέρα μου ήταν το εισιτήριο για τα μαθήματα και τη γνωριμία μου με τον Νεκτάριο. Κάθε Δευτέρα και Τετάρτη για τρία χρόνια, πέντε με επτά το απόγευμα, με βοηθούσε στα Αρχαία. Αρχοντογυναίκα, πληθωρική, με ένα πικρό χαμόγελο που της ξέφευγε όταν δεν ήταν σοβαρή κι αυστηρή. Ψηλή κι εκείνη, χήρα. Ζούσε μόνη μαζί του τα τελευταία χρόνια. Τον έκανε μπάνιο, τον έντυνε, του έδενε τα κορδόνια και περίμεναν τρεις φορές το χρόνο να έρθει ο Άρης από την Αμερική που ζούσε και δίδασκε. Ο μεγαλύτερος αδελφός του Νεκτάριου. Ο υγιέστατος, καταξιωμένος προστάτης τους.

Ο Άρης είχε ένα καμάρι κι ένα μαράζι. Τον αδελφό του. Δεν έφτιαξε τη ζωή του για να τον φροντίσει. Κάποτε θα πεθάνει η μάνα και θα μείνει μόνος του, είχε σκεφτεί, κι έτσι το πήρε απόφαση. Μάζευε χρήματα στο εξωτερικό, για να μείνει μαζί του όταν χρειαστεί. Κι ο Νεκτάριος όμως, είχε κι εκείνος ένα καμάρι: τον επιτυχημένο, όμορφο, μεγάλο αδελφό του που μεγαλουργεί στο εξωτερικό. Θυμάμαι πολύ έντονα πόση σημασία έδινε ο Νεκτάριος στην ομορφιά. Φαινόταν εκ πρώτης να εννοεί την εξωτερική, μα όταν συνέδεες πρόσωπα και τον χαρακτηρισμό αυτόν, καταλάβαινες γρήγορα πως εννοούσε τους όμορφους ανθρώπους από μέσα.

Ανυπομονούσα να πηγαίνω για μάθημα στην κυρία Λένα. Όχι για το μάθημα. Για να δω και ν’ ακούσω, έστω και για λίγο, εκείνον. Ήταν επιβλητικός και πολύ διαφορετικός από όποιον είχα συναντήσει μέχρι τότε. Σεβόταν το μάθημά μας, και τις ώρες αυτές φρόντιζε να πηγαίνει για τα ψώνια του σπιτιού ή να διαβάζει κι εκείνος σε κάποιο άλλο δωμάτιο. Το σπίτι (από τις δυστυχίες ‒τις καλά κρυμμένες) είχε μια μυρωδιά μελαγχολίας. Ένα βαρύ πούσι θλίψης φυλαγμένο στα ντουλάπια της κουζίνας· γύρω από εκείνο το τραπέζι που κάναμε τα μαθήματα. Μέχρι και το φως που έμπαινε από την μπαλκονόπορτα είχε ένα θολό και ακαθόριστα πικρό χρώμα. Χειμώνα, καλοκαίρι έτσι έδειχνε εκεί μέσα το φως.

Κάθε φορά που έφτανα, ο Νεκτάριος με υποδεχόταν στην πόρτα με μια ορθάνοιχτη αγκαλιά. Ήθελε να ξεκουράζει λίγο τα ταλαιπωρημένα πόδια της μητέρας του. Σαν αληθινός κύριος που ήταν, μου τραβούσε την καρέκλα να καθίσω και με ρωτούσε, μιμούμενος κινήσεις, εάν ήθελα νερό. Πολλές φορές έφτιαχνε καφέ για τον ίδιο λίγο πριν μας αφήσει στο μάθημά μας. Φρόντιζε να μου υπενθυμίζει με πατρική στοργή, μισογελώντας και κουνώντας ψευτο-αυστηρά τον δείκτη του χεριού του, πως εγώ δεν κάνει να πιω καφέ ακόμη, λόγω ηλικίας. Τότε, με περνούσε πάνω-κάτω τριάντα χρόνια.

Τελειώνοντας το μάθημα, κι όσο περίμενα τους δικούς μου στην είσοδο της πολυκατοικίας να με παραλάβουν, έκλαιγα μουδιασμένη. Δεν ήξερα για ποιον λόγο ακριβώς… Δάκρυζα κι όταν μιλούσα στους άλλους για τον όμορφο φίλο μου Νεκτάριο. Κλαίω και τώρα που μου είπαν πως πέθανε. Λίγες ημέρες μετά τη μητέρα του.

8 thoughts on “Ο πιο όμορφος Νεκτάριος”

  1. Καλημερα . Πολυ καλο ! Πολυ τρυφερο ! Πολυ ανθρωπινο ! Πολυ συγκεκριμενο ! Ενα μηνυμα αγαπης για τους ανθρωπους που η φυση τους εχει αδικισει, ανεξηγητα , και ολοι εμεις τους γυριζουμε την πλατη ! Ενα συγχρονο Τερας με την πενταμορφη ΤΟΥ !! Η προσωποποιηση των αντικειμενων ενθουσιστικη ! Μυρωδια μελαγχολιας Ευρημα . Και Επιτελους το μεγεθος αρκετα ικανοποιητικο !! ( Μην περνουν τα μυαλα σου αερα !!!!) Ομως παντα μου δινεις την αισθηση του μαραθωνοδρομου !!! Αντε να τερματισουμε !!!! ΓΙΑΤΙ ?? Αν μπορεις να το πλατιασεις κανε το μη το φοβασαι !! Ισως το καλλιτερο σου( μη χαμογελας !!!) Ο Νεκταριος ειναι μια χειρονομια ανθρωπισμου στη απανθρωπη φυση . ΣΥΝΕΧΙΣΕ !!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Η καλή μέρα από τα σχόλιά σου φαίνεται! Θα προσπαθήσω να παραμείνω ψύχραιμη και θα σε ευχαριστήσω πάρα πολύ. Απλά. Τα λόγια σου, συνοδοιπόρος και χάρτης. Όσο για τον αγώνα… μάλλον με κυνηγώ… Τα υπόλοιπα θα τα πούμε τηλεφωνικά, σύντομα. Ταπεινά. Χ.

      Μου αρέσει!

  2. ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΕ ΜΠΟΥΚΩΣΕΣ ΠΡΩΙ. ΠΡΩΙ. ΤΟΣΗ ΑΓΑΠΗ ΤΟΣΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ. ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΤΡΥΦΕΡΟ ΠΛΑΣΜΑΤΑΚΙ. Ο ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ, ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ. ΠΟΣΟ ΤΥΧΕΡΟΣ ΠΟΥ ΣΕ ΕΙΧΕ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥ. Λ.Α.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Με καθήλωσε η αναστροφή της περιγραφής !! Να δεις την καθημερινότητα – πραγματικότητα απο τα ματια ενός «διαφορετικού » συνανθρώπου …. ηθελα περισσότερα να γράψεις για αυτο γιατι πραγματικά θαυμάζω την ενδελεχια σου !! Με ενθουσιάζει Σ

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s