Πίσω στις ρίζες

Πόσες φορές; Πάλι και πάλι, θα νιώθω να ποδοπατούμε τη ζωή κάτω από τα πόδια μας. Υπάρχετε κι εσείς που δεν βλέπετε τις συνέπειες… Πατάμε το γρασίδι· το ταβάνι τους. Σκάβουμε το χώμα και τους φτιάχνουμε καμινάδες. Φυτεύουμε και γεμίζουν υγρασία οι τοίχοι τους. Δεν μας ενοχλούν, δεν τους γνωρίζουμε. Ή, τέλος πάντων, οι περισσότεροι δεν τους γνωρίζουν.

Ήσυχοι, υπόγειοι. «Μέχρι τα -20 μέτρα μπορείτε να χτίσετε βάσει πολεοδομικών προτύπων», του είπαν στην υπηρεσία όταν πήγε να βγάλει άδεια οικοδομής. Πήγε στη γυναίκα του με το πρόσωπο κατεβασμένο μέχρι τον πρώτο όροφο. «Μη στεναχωριέσαι, αγαπημένε μου. Ίσως τα παιδιά μας καταφέρουν ν’ ανεβάσουν τον πήχη».  Μα εκείνος ήθελε ν’ ανεβεί, να βρει την απάντηση. Είχε όνειρα.

Το γρασίδι ποτιζόταν κάθε μέρα. Αυτόματα. Και η μουριά δροσιζόταν. Παραδίπλα και η μηλιά. Και το ξύλινο τραπέζι από κάτω τους, σάπιζε. Φιλοξενούσε φίλους, σκαλιστήρια, πουλιά, κολοκύθες, συγγενείς, τασάκια, φιλιά, σκουλήκια· με μια τάση να μπήγεται όλο και πιο βαθιά στο χώμα… Με τα τέσσερα πόδια του. Και τα δεκαέξι από τις καρέκλες. Καμιά φορά εικοσιτέσσερα· όταν οι παρέες μεγάλωναν, τα καλοκαίρια. Και τα αμέτρητα βήματα. Πότε στεγνά και πότε λασπωμένα. Μόνο η αιώρα έκανε σκιά. Και δεν πλήγωνε. Μαγικά. Κάτω απ’ αυτή, το χάος.

Όχι δα! Εκεί από κάτω είχαν βάλει τις γυάλινες προθήκες του μουσείου. Εκεί βρισκόταν ο θησαυρός τους. Τα εκθέματα, όλη η κληρονομιά. Τα παιδιά και τα σχολεία, οι παιδικές χαρές. Ήταν όλα ασφαλή. Δεν τους άγγιζε τίποτα. Μέσα από τις ρίζες  έπαιρναν άπλετο φως τις νύχτες. Λαμπύριζαν. Ο δικός τους ήλιος, το ιδανικό μέρος. Τις νύχτες.

-Θα ξαπλώσω για λίγο στην αιώρα να διαβάσω.
-Θα σου φέρω ένα μαξιλάρι.
-Σ’ αγαπώ.
Τ’ αηδόνια, παρέα. Από πάνω μας. Θα μαζεύαμε τις ώριμες τομάτες, με ελαφριά βήματα μέσα στο περιβόλι. Το απόγευμα. Τώρα ήθελες να παίξεις με τον σκύλο στο γρασίδι. Έξι πόδια. Ανυπολόγιστα τραντάγματα. Πάνω-κάτω πηδήματα και τρεχαλητά. Μα δεν καταλαβαίνεις; Είναι ίδιοι μ’ εμάς. Δεν είμαστε μόνοι, ούτε οι μόνοι.

Σήμανε συναγερμός. Έτρεξαν όλοι στο επίπεδο -40. Ποδοβολητά, μούγκριζε η γη. Μα πώς δεν την ακούει; Άγνωστο πόσο θα κρατούσε… Είπε στη γυναίκα του να μαζέψει τα παιδιά πιο κοντά τους. Ήθελε να τους ανακοινώσει κάτι. Θα το τολμούσε κι ας τον έκλειναν μέσα στο πηγάδι. Ονειρευόταν να φτάσει ψηλά. Όπως οι περισσότεροι. Εκείνος όμως είχε μια εσωτερική ανάγκη, μια παρόρμηση. Τώρα χρειαζόταν τη βοήθεια της οικογένειάς του. Θα ανέβαιναν στο μηδέν! Στο απόγειο. Δίπλα στο μουσείο.  Εκεί ήταν το ασφαλέστερο σημείο. Κάτω από την αιώρα που την αγκάλιαζε τα μεσημέρια, μετά το φαγητό, όταν διάβαζε.

Περπατούσαμε ξυπόλητοι επειδή με αγαπούσες. Στο εξηγούσα, μα δεν καταλάβαινες. Δεν άκουγες, δεν κοιτούσες μέσα σου. Όταν έλειπα, ξεχνιόσουν. Βασάνιζες, άθελά σου. Για κάποιον άγνωστο λόγο, μπορούσα να γνωρίζω. Διέσχιζες τον κήπο με τα παπούτσια της δουλειάς. Χοντροκομμένα. Και πότιζες παραπάνω. Δεν είχα τρόπο να σου δείξω. Περίμενα, ευχόμουν.

Το χώμα έπεφτε παχύ στα πρόσωπά τους. Θόλωνε τα μάτια. Δεν κατέβαζαν τα χέρια, συνέχιζαν. Έσκαβαν με μανία. Ήταν στο -15 κι ανέβαιναν. Τις νύχτες που ξημέρωνε, σταματούσαν. Τα πρωινά, όταν οι υπόλοιποι ονειρεύονταν, εκείνοι έσπρωχναν όλο και πιο πολύ το χώμα προς τα πάνω.

Μας ξεράθηκε η μηλιά. Αλλά και πάλι δεν σε έπεισα. Είδες τις ρίζες σκοτεινές και σάπιες, μα δεν πίστεψες. Έτσι απλά, δέχτηκες πως αρρώστησε κι έφυγε. Δεν θα έφτιαχνα μηλόπιτα πια. Φύτεψες αγιόκλημα, να πρασινίσει ο τόπος. Κλάδευες τη μουριά να δυναμώσει. Όργωνες για να λιώσεις το άγχος της δουλειάς. Κι εγώ, από πίσω στις τριανταφυλλιές. Με χορευτικές μανούβρες. Δεν ήταν πως δεν ήθελα να κάνουμε πάρτι…

Τα παιδιά στο σχολείο. Η καθημερινότητά τους δεν άλλαξε. Οι γονείς στις εργασίες τους. Τις νύχτες κουτουλούσαν από την αϋπνία, μα υπήρχε ζήλος, πόθος και πίστη. Έσκαβαν, έσκαβαν, έσκαβαν. Κρύβονταν καλά από τους υπόλοιπους. Τους είχαν στο σκοτάδι. Τα νύχια τους κατάμαυρα, κοκκινωπά. Έφαγαν τη μηλιά σε δέκα πρωινά. Κοντά στο σπίτι τους.  Σκοτείνιασε εκεί, αλλά κανείς ευτυχώς δεν τους υποπτεύθηκε. Ήταν στο -1. Σε λίγο θα γνώριζαν… Τίποτε δεν γνώριζαν για το σε λίγο. Ήταν όμως σίγουροι.

«Θυμάσαι που αποφασίσαμε να ζήσουμε στη φύση για ν’ αγγίζουμε κάθε μέρα τον Θεό; Αυτό που τέλος πάντων είναι πιο κοντά σε ό,τι είναι Θεός; Το χώμα μάς γεννά και μας σκεπάζει. Πιο πάνω δεν φτάνουμε. Μια μέρα θα σου αποδείξω, πως όλα, εκείνο θέλουν να φτάσουν…», του είπε. Ένιωθα παράξενα εκείνη την ημέρα. Άκουγα τα μερμήγκια να γελάνε από τα γαργαλητά.

Μία το μεσημέρι. Επίπεδο ΜΗΔΕΝ. Φως εκτυφλωτικό. Όλα και μόνον λευκά. Ένα κύμα υγρού… Στάσου… Δεν βράχηκαν. Κάτι άλλο χωρίς υφή. Ένα χάδι στα ρουθούνια τους. Ένα άκακο αεράκι. Σκαρφάλωσαν γρήγορα. Κάτω από την αιώρα. Πάνω από το μουσείο. Βγήκαν, ένας ένας.

«Τρέξε! Να τοι! Τα κατάφεραν!», σου φώναξα. Ξαπλωμένη ακόμα στην αιώρα, ανακουφισμένη, τους καλωσόρισα. «Είστε ο Θεός;», με ρώτησε ο πατέρας. «Εσείς είστε ο Θεός;», του απάντησα.

4 thoughts on “Πίσω στις ρίζες”

  1. Οι ΡΙΖΕΣ σου είναι , μέχρι στιγμής , το πιο ελπιδοφόρο , φυσιολατρικό και οικολογικό που έχεις γράψει για το πράσινο πλανήτη που μας φιλοξενεί . Δεν θα σου στείλω επαίνους δεν σου χρειάζονται . Γνώριζες την αρτιότητα του από την στιγμή που το έγραφες !!!
    …..Να ζήσουμε στη φύση, για ν’ αγγίζουμε κάθε μέρα τον Θεό κ.τ.λ !!!!
    Εκπληκτική πρόταση !
    Ασφαλώς και είμαστε Θεοί !
    Ο άνθρωπος είναι ένας θνητός Θεός και ο Θεός ένας αθάνατος άνθρωπος !
    Οι Τρίτες δεν πρέπει να είναι για σένα τυραννικές . Αντιθέτως να τις εκλαμβάνεις σαν ανθοφορία της σκέψης σου .
    Σαν επιβεβλημένη και απαραίτητη διαδικασία για να μπορείς να επιβιώνεις δημιουργικά .
    Μέσα σ’ αυτή την διαδικασία εκκολάπτονται οι λογοτεχνικές ρίζες σου .
    Δεν έχω κάτι να προσθέσω , εξαίσιο !!
    Β.Μ
    Υ.Γ Αναφορικά με τα << μικρά>> αμφοτέρων δεν έχω αντίρρηση , όπως ακριβώς επιθυμείς .
    Επομένως το θέμα έκλεισε . Δευτέρα στέλνω , Τρίτη λαμβάνω .
    Β.Μ

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Κύριε Μαστροκώστα! Περιττό να σας ευχαριστήσω και πάλι… Γνωρίζετε την ευγνωμοσύνη μου.
      Άλλη μία «βασανιστική» Τρίτη έμεινε για να πάει το μολύβι καλοκαιρινές διακοπές, και να επανέλθει δριμύτερο τον Σεπτέμβριο… 😉

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s