Τα βιβλία

Αυτή η απραγία, η νωχελικότητα, αυτός ο θάνατος των πράξεων που φέρνει η ανάγνωση… Το ταξίδι μέσα και πίσω από τις λέξεις.  Αυτά που πάντα λαχταρούσε, στα βιβλία βρίσκονται. Στα χαρτιά και τα μελάνια: τα ευωδιαστά. Όλα τ’ άλλα μοιάζουν άνοστα, αποστειρωμένα, στεγανά. Κάθε που γεννιούνται, πεθαίνουν άγνωστα και μόνα. Πεθαίνουν βαριεστημένα από τις μικρές ζωές τους.

Οι λέξεις όμως ζουν και βασιλεύουν. Με πνευμόνια και σπαθιά: χάλκινα, χρυσά, αθάνατα. Σε βυθίζουν, σε πετούν, σε γκρεμίζουν και πάλι από την αρχή. Από κεφάλια κεφαλαία. Ποτέ πεζά. Ποιητικά, χαμογελαστά κι ειρωνικά, σε παίρνουν απ’ το χέρι. Σου δείχνουν μέρη και γωνιές που αυτοί κι άλλοι μαζί έχουν πλάσει. Σελίδες και γράμματα, μεγαλύτερα κι από εκείνους. Δοσμένα απλόχερα, χαρισματικά κι από ανάγκη. Λέξεις τυπωμένες, να τις κρατούν σφιχτά τα χέρια.

Αυτές διάβαζε και την πήγαιναν όπου δεν υπάρχει καν μέρος για να πας. Εκεί όπου δεν ήταν ποτέ κανείς κι όλοι μαζί εκεί. Από λέξεις φτιαγμένα όλα. Αυτές που δόθηκαν σ’ εκείνα και στ’ άλλα. Ανελέητες, δυναμικές. Κι όταν κάνει να τις πιάσει, φεύγουν μακριά μ’ ένα τίναγμα των μαλλιών τους. Αλλοπαρμένες, αλαφροΐσκιωτες. Τη στοιχειώνουν στον ύπνο. Βλέπει άλλων όνειρα, μπλεγμένα στα δικά της, ενωμένα με συνδέσμους: κόμματα, τελείες και θαυμαστικά. Λέξεις ακούραστες, μαγικές, αλλόκοσμες. Τώρα πια δικές της.

Κάποτε προσπάθησε ν’ αδειάσει το μυαλό της απ’ τον πλούτο: προσποιήθηκε το κενό. Να μην διαβάσει τίποτε πια· για χρόνια ή μονάχα ημέρες (το ίδιο της φαινόταν). Να ζήσει τη ψυχρή υποκειμενική αλήθεια: αυτή τη ζωή που φαίνεται. Τα γραμμένα που’ χε δει, για δυο ζωές της φτάνουν. Μα μακριά από εκείνα δεν άντεξε. Αγκάλιασε το πιο βαρύ βιβλίο της και ρίχτηκε στις ράγες. Εκείνη κι αυτό μαζί, να γίνουν ένα νέο· να το διαβάζεις εσύ κι εγώ.

 

(Το διήγημα έχει συμπεριληφθεί στο #3 τεύχος της Άνω Κάτω Τελείας [ΑΚΤ] ψηφιακού περιοδικού του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ,   http://www.theatre.uoa.gr/ereyna/ekdoseis/hlektronikes-ekdoseis/anw-katw-teleia-akt.html)

4 σκέψεις σχετικά με το “Τα βιβλία”

  1. Αυτός ο διαρκής διάλογος με τους δαίμονες σου , που κατασπαράζουν τα σπλάχνα σου …
    Κάθε σκέψη , κάθε λογισμός , είναι ένα ρέκβιεμ , μια σπαραχτίκή φωνή που προσπαθεί να αναδυθεί μέσα από τα τρίσβαθα της ψυχής σου και να φτάσει σε μας , σώα και αβλαβής με σκοπό να αφυπνίσει τις ευαισθησίες μας . Αυτή η θεωρία του σπηλαίου , που διαδραματίζεται εντός σου , από τα έγκατα της συνείδησης σου , και διαπλάθεται , πριν εκτοξευθεί και φτάσει στον προορισμό του , δηλαδή στους αναγνώστες σου , πρέπει κάποια στιγμή να καταλαγιάσει . Δεν χρειάζεται , ούτε το έχεις ανάγκη να αποδείξεις τίποτε στους πολλούς . Άλλωστε , ανέκαθεν , οι μειονότητες κάνανε την διαφορά ……
    Τελικά το ταλέντο είναι ευχή και κατάρα!!
    Καληνύχτα Β.Μ

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s