Άλλο τόσο να μου συνέβαινε κι εμένα

Κοίταζε καθιστός για αρκετή ώρα τον τοίχο απέναντί του με βλέμμα κενό. Ύστερα, άνοιξε διστακτικά το συρτάρι του κομοδίνου και πήρε τον φάκελο. Ήθελε να διαβάσει άλλη μια φορά το γράμμα. Έξω φυσούσε. Ο ήλιος ήταν καλά κρυμμένος πίσω από παχιά μπλαβιά σύννεφα. Ακούμπησε στο κεφαλάρι του κρεβατιού και πήρε μια κοφτή ανάσα.

Σε κάποιες λέξεις το μελάνι είχε απλώσει από τα δάκρυά του. Οι σελίδες, ταλαιπωρημένες κι αυτές. Το είχε διαβάσει βασανιστικά πολλές φορές μέσα σε τρεις ημέρες.

«Στέφανε,

σου γράφω αυτό το γράμμα γιατί στο οφείλω. Θα σου τα πω όλα, ξεκινώντας από την αρχή. Όταν ο πατέρας μού έδειξε τη φωτογραφία σου, είπε πως αυτός που βλέπω, θα γίνει άντρας μου· στην Αμερική. Ενθουσιάστηκα στην ιδέα μιας νέας χώρας. Μου είπαν πως θα σε αγαπούσα· με τον καιρό.       

Όταν ήρθες να με πάρεις από το αεροδρόμιο, είδα τα μάτια σου: έλαμψαν. Ξέρω πως εσύ με αγάπησες εκεί. Δεν μου χαλούσες χατίρι και καμάρωνες για την όμορφη γυναίκα σου. Ήρθε η Ανθή, μετά ο Πέτρος μας. Δούλευες πολύ να μην μας λείψει τίποτα και εγώ ήμουν σπίτι, μόνη, ώρες, ατελείωτες. Στέγνωνα μέρα με τη μέρα. Εσύ κουρασμένος από τη δουλειά, εγώ φάντασμα. Δεν ήθελα ούτε να με ακουμπάς. Ούτε να νιώθω την ανάσα σου τις νύχτες. Όσο απομακρυνόμουν τόσο πιο πολύ με ποθούσες. Πνιγόμουν στα ρηχά.

Μεγάλωναν τα παιδιά και κάθε χρόνο, μαζί σου, μαράζωνα όλο και περισσότερο. Το κενό μου,  απέραντο. Μέχρι πέρυσι το καλοκαίρι· στις διακοπές μας στη Λέρο. Αφέθηκα. Άνοιξα διάπλατα ν’ ανασάνω και μπήκε εκείνος μέσα. Έλιωνα όταν με κοιτούσε, ανέπνεα από τα χείλη του. Το κορμί και η καρδιά μου ήθελαν μόνον εκείνον. Πώς να στο κρύψω; Πόσο να κρυφτούμε ακόμα;

Όσο πιο πολύ υπέμενες την αδιαφορία μου για σένα τόσο εγώ κλειδωνόμουν στην αγκαλιά του. Είχα ξαναγεννηθεί. Τα παιδιά το είχαν καταλάβει. Κρυφά από σένα, προσπάθησαν να με συνεφέρουν. ‘’Μάνα, γεροντοέρωτας είναι. Σύνελθε. Ο μπαμπάς θα τρελαθεί μακριά σου’’.

Δεν μετανιώνω. Δεν σε αγάπησα, όπως μου υποσχέθηκαν, Στέφανε. Είσαι καλός άνθρωπος κι αγνός. Φρόντισες να μη μου λείψει τίποτα, μα μου στέρησες τον έρωτα, κι άλλο χωρίς αυτόν δεν μπορώ. Φεύγω μαζί του να ζήσω δυνατά ως το τέλος. Δεν θέλω τίποτα από σένα. Δεν θέλω και να σε πληγώνω άλλο. Δεν μπορώ μακριά του ούτε στιγμή. Είναι πιο δυνατό από μένα κι από σένα.

Θα μείνω στη Λέρο μαζί του. Συγχώρεσέ με.

Αθηνά».

Σήκωσε το βλέμμα και κοίταξε έξω. Έβρεχε πολύ. Είχε περάσει η ώρα και θυμήθηκε πως είχε υποσχεθεί από χθες, να φάει με την Ανθή το μεσημέρι. Τα παιδιά ήξεραν. Πριν από εκείνον. Δεν είχε νόημα να κρύβονται μεταξύ τους. Την πήρε τηλέφωνο: «Ανθή μου, μην με περιμένεις. Πάω στη Λέρο. Έκλεισα εισιτήρια με το καράβι των εννιά». Η Ανθή δοκίμασε να του αλλάξει γνώμη: «Πατέρα, μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Προσπάθησε να ξεχάσεις. Έλα να φάμε». Ο Στέφανος είχε αποφασίσει. Της πέταξε σχεδόν αποστομωτικά πριν κατεβάσει το ακουστικό: «Άλλο τόσο να μου συνέβαινε κι εμένα… Δεν πειράζει. Να τη φέρω πίσω θέλω».

Στο ταξίδι ήταν σκεπτικός σε μια γωνιά. Του έρχονταν στο μυαλό εικόνες από την Αμερική, που πήγαιναν με την Αθηνά σε drive in σινεμά. Μετά την έβλεπε ξαπλωμένη σε ξένο κρεβάτι να φιλιέται από τον εραστή της και ανοιγόκλεινε τα μάτια του νευρικά να διώξει την εικόνα. Την έφερε στο μυαλό του μια Πρωτοχρονιά, να χορεύει ατίθασα μέσ’ στο ομορφότερο της φόρεμα, το κόκκινο, που της είχε αγοράσει. Αποκοιμήθηκε απορροφημένος μέχρι να δέσουν στο λιμάνι. Είχαν φτάσει. Σουρούπωνε.   

Η πρωινή φθινοπωρινή πάχνη στη Λέρο είχε κάτσει πηχτή πάνω από τη θάλασσα.  Τα κοκόρια ακούγονταν με ηχώ και ο αέρας μύριζε θυμάρι. Η μέρα ξεκινούσε γλυκιά, με τον ήλιο να ανεβαίνει ανενόχλητος και λαμπερός μετά τη χθεσινή μπόρα. Ξύπνησε βαρύς. Τα μάτια του κόκκινα και θαμπά, τον έκοβαν σαν μαχαίρια. Μια βουβή αηδία ανέβηκε από τα σωθικά στο στόμα του. Ένοιωθε κατάκοπος και μεθυσμένος ακόμα από τη χθεσινή νύχτα.

Με την άκρη του ματιού του, είδε στο πάτωμα τα ρούχα του. Γεμάτα αίμα.    

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: